zondag 5 november 2017

Zon, regen, hagel, onweer...oh en grote kruisbekken in de Kennemerduinen.


Vandaag tussen de buien door zijn José en ik toch nog even naar de Kennemerduinen geweest. Het was de hele wandeling behoorlijk donker. Ik hoopte nog even een glimp op te vangen van de zeldzame Grote Kruisbek. Ze zitten hier al even en ik ben niet een vogelaar die ergens meteen naartoe rijdt als er iets bijzonders is, maar als ik er dan toch ben wil ik ze natuurlijk wel graag zien.

We liepen in de regen langs het Vogelmeer op zoek naar de plek waar ze gesignaleerd zijn. Op het moment dat we daar stonden te zoeken was de regen overgegaan in een harde hagelbui. Weer even later zagen we een felle bliksemflits boven het meer en meteen daarna volgde een hoop gedonder. Dat werd rennen want dit was wel heel erg dichtbij. Plu ingeklapt want dat is natuurlijk gevaarlijk. Camera's onder mijn shawl en zo snel mogelijk naar de vogelkijkhut. Daar waren we niet de enigen. Het uitzicht (de foto bovenaan) was wel heel fraai. Die zwarte dreigende lucht was echt prachtig!

Niet veel later klaarde het op en besloten we nogmaals naar de plek te gaan van de Grote Kruisbek.

Het water van het Vogelmeer was opvallend veel hoger dan de vorige keer

Onderweg kwamen we nog wat Schotse Hooglanders tegen.


De wolken en het licht zorgde voor mooie  vergezichten.




Gevonden! Helaas waren ze te ver weg en het licht werkte niet echt mee. Maar ach, ik heb ze wel gezien en op de foto gezet.





Grote Kruisbek (Parrot Crossbill) (Loxia pytyopsittacus) 
Deze vogel is een zeer zeldzame gast in Nederland. Ze zitten normaal in Scandinavië, Rusland en de Baltische Staten Er komen in sommige jaren vanuit het hoge noorden invasies Grote Kruisbekken naar ons land, omdat er in hun eigen broedgebied te weinig voedsel is. Als ze dan in de winter blijven hangen kan het gebeuren dat het het volgende jaar tot broeden komt.... Dat zou leuk zijn! Zo wordt het rond het vogelmeer steeds leuker...Eerst de geoorde fuut en wie weet ook straks de grote kruisbek.

De grote bonte specht vond het maar niks en joeg ze steeds weg.

Bijschrift toevoegen
Opeens waren ze weer weg met z'n allen. we liepen weer terug richting Parnassia. We keken rond en het viel ons op dat er zoveel verschil in de lucht zat. Rechts was het blauw en links heel donker grijs.







Het was dus wel de moeite waard geweest om lekker even de duinen in te trekken.


Na nog even een break bij paviljoen Parnassia en nog een foto van de zee, was het weer tijd om naar huis te gaan. Op naar de volgende wandeling.


zondag 29 oktober 2017

3 dagen zwerven door mooi Limburg...


Afgelopen week zijn José en ik drie dagen naar Limburg geweest. Wat hebben we weer veel moois gezien. Het waren wandeling waar we regelmatig moesten klimmen, maar eenmaal boven waren de uitzichten fantastisch!



We waanden ons regelmatig in het buitenland. Sterker nog...We liepen af en toe ook in België.



Crucifixen/ kruisbeelden waren op heel veel plekken te zien langs de weg en ook in nisjes in huizen.


Het weer was best aardig. Minder goed dan voorspeld maar het was grotendeels droog, dus goed.
Bovendien geeft dat mooie wolkenluchten.



We hebben deze dagen gelopen in en rond Gulpen, Noorbeek en de steengroeve in Maastricht.






Sommige plaatjes waren net schilderijtjes.



Wat ik nog niet eerder gezien had, maar wat typisch Zuid-Limburgs is zijn Maretakken in de bomen.
Grote bollen op onbereikbare hoogten. In de rest van Nederland is dit een zeldzaamheid maar in Zuid-Limburg zie je ze overal. De Limburgse benaming is "Haamsjeut". Een maretak is een parasiet die wel 70 jaar oud kan worden. Ze komen het vaakst voor in eikenbomen, esdoorns of populieren.




Ook zijn we veel dassenburchten tegen gekomen. Bijzonder om te zien. Hopelijk kom ik ook ooit nog eens de das in levende lijve tegen.


De laatste dag zijn we naar de steengroeve in Limburg geweest. Wat een bijzonder gebied zeg!
Al is het alleen maar omdat de grootste uil van Europa, de Oehoe, zich in deze groeve gevestigd heeft. Ze broeden hier al sinds 1997.


 Ik heb wel iets overwonnen deze dag. De meeste mensen die mij kennen weten dat ik ontzettend veel last heb van hoogtevrees. Ik begon met het lopen op het uitzichtplateau, zo'n 40 meter boven de grond. Vanaf het hoogste punt is de groeve zelfs 95 meter diep. Dat was best een dingetje want je keek door de roosters zo de diepte in. Maar dat heb ik dus niet gedaan want dan had de brandweer mij moeten komen redden denk ik hahaha.


Wat een mooi uitzicht hadden we vanaf daar. En dan dat azuurblauwe water...Heel bijzonder om te zien. deze kleur heeft het water te danken aan het kalksteen.




Daarna kwam de volgende uitdaging...Via de trap naar beneden. Dat plateau waar die mensen staan is ongeveer halverwege. Daar durfde ik eigenlijk niet verder. Zoals je kan zien, kijk je ook daar dwars door de vloer de diepte in. Bovendien was ik bang dat ik niet meer naar boven durfde. Naar beneden zou me wel lukken maar naar boven kijk je door de trap heen en meestal blokkeer ik dan.
We hebben geluncht op het tussenplateau en toen een boswachter van Natuurmonumenten langs liep hebben we hem gevraagd of we er ook op een andere manier weer uit konden komen, of dat de enige optie de trap zou zijn. Dat kon dus, als was het wel een stuk lopen zei hij. Nou is dat voor ons geen probleem. Sterker nog...dat vinden wij alleen maar leuk. Dus met blik op oneindig en verstand op nul ben ik de trap afgedaald.
Wat een mooie route en wat was ik blij en ook best wel een beetje trots dat ik het gedaan had.


Als je zo naar beneden loopt, ga je vele miljoenen jaren terug in de aardgeschiedenis. Hoe bijzonder is dat! Bijna 100 jaar hebben hier zware machines mergel weggegraven. In deze krijtlaag van 72 miljoen jaar geleden zijn ook de resten gevonden van de mosasaurus.




En dan zie je opeens dit...Een prachtig kasteel in het even zo prachtige landschap.

En even verderop een doorkijkje op wijnranken. Dan waan je je in Frankrijk, terwijl je gewoon in Nederland loopt.



De Oehoevallei. Natuurlijk hebben we alles afgespeurd maar helaas geen oehoe gezien. Wel bijzonder om te weten dat ze hier wel zitten.


Na deze mooie wandeling nog lekker op terras gezeten boven op de St.- Pietersberg. Gezellig nog even nagenieten met een borrelplank met heerlijke hapjes, voor mij uiteraard zonder borrel want ik was de Bob. We hebben een geweldige minivakantie gehad. Weer gewandeld door een geweldig mooi stukje Nederland...

zondag 15 oktober 2017

Prachtig Kinderdijk.....


We hadden ons voorgenomen om het hele weekend lekker te gaan genieten van het mooie nazomerweer. Vandaag ging de reis naar Kinderdijk. Voor zover ik me kan herinneren ben ik daar nog nooit geweest. Met die mooie molens wilde wij heel graag de zonsopkomst zien en fotograferen.
Om kwart over zes dus afgesproken bij José. Het was rustig op de weg dus we konden lekker doorrijden. Ook dat is een voordeel van vroeg opstaan.

De komende plaatjes laten zien wat wij beleefd hebben. Het was echt prachtig!!
















Windstil prachtig weer...Wat kan je je nog meer wensen.




Wat vogels betreft...eerlijk gezegd hebben we naar niet eens echt op gelet. Onze aandacht werd opgeslokt door de mooie vergezichten. Wel zagen we een torenvalk bidden

Torenvalk  (Common Kestrel) ( Falco tinnunculus)


En ook nog een mooie Ooievaar.

Ooievaar (White Stork) (Ciconia ciconia)
We hebben dus weer ontzettend veel moois gezien dit weekend. En ik heb weer een voor mij nieuw stukje van Nederland ontdekt.